Part 0: ห้านาทีสุดท้าย

ก่อนจะเป็นค่ายสิบห้าวัน มีสามปีของการสอบ การพลาด และคำถามเดียวที่ผมถูกถามบ่อยที่สุด: ทำไมถึงยังไม่เลิก

ผมเงยหน้ามองนาฬิกา แล้วต้องมองซ้ำอีกรอบ

เมื่อครู่นี้ผมยังคิดอยู่ว่าเหลือเวลาราวสิบนาที ข้อที่ค้างอยู่ใกล้จะออกแล้ว ขออีกนิดเดียว แต่นิดเดียวนั้นกินเวลาไปครึ่งหนึ่ง เข็มบอกว่าเหลือห้านาที

ข้อสอบมีหกสิบถึงเจ็ดสิบข้อ ผมทำได้เกือบหมดแล้ว แต่บนกระดาษคำตอบ ผมระบายไปได้แค่ราวสามสิบข้อ

ผมฝนเท่าที่มือจะเร็วได้ ฝนสุดชีวิต

"หมดเวลาแล้ว วางปากกาค่ะ"

"ผมเหลือแค่ฝนอย่างเดียวเอง ขอฝนต่อได้ไหมครับ"

"ไม่ได้ค่ะ"

แค่นั้นเอง ไม่มีใครต่อว่าผมสักคำ แต่ผมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบแตกสลายลงตรงนั้น ถ้าฝนทันสักหน่อย อย่างน้อยผมก็ยังมีลุ้น แต่นี่ผมไม่เหลือแม้แต่โอกาสให้ลุ้น

นั่นคือการสอบ สอวน. คอมพิวเตอร์ครั้งที่สองของผม และอีกหนึ่งปีต่อมา ผมกลับไปนั่งในห้องสอบแบบเดียวกัน ในช่วงที่เพื่อนร่วมรุ่นกำลังเร่งอ่านหนังสือเพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัย

หลายคนถามผมว่าทำไม

กบตัวหนึ่งที่เพิ่งเห็นขอบกะลา

ผมโตมาในโรงเรียนวัด ห้องเรียนมีนักเรียนแค่หกเจ็ดคน ตอน ม.ต้น ผมสนุกกับงานอิเล็กทรอนิกส์และระบบ embedded จนต่อยอดเป็นโครงงานได้ เกรดเฉลี่ย 3.97 ผมรู้สึกว่าตัวเองมาถูกทางแล้ว

จนวันหนึ่งผมได้เล่นโซเชียลอย่างจริงจัง แล้วเพิ่งรู้ว่าโรงเรียนมัธยมมีการจัดอันดับด้วย โรงเรียนที่ผมเคยคิดว่าใหญ่ จริงๆ แล้วเป็นแค่กะลาใบหนึ่ง และผมคือกบที่เพิ่งเห็นขอบกะลาเป็นครั้งแรก

ในฟีด ผมเห็นนักเรียนเตรียมอุดมฯ ปีที่ผมสอบมีผู้สมัครเกือบหนึ่งหมื่นคน แต่ผมมีโควต้าจังหวัด แข่งกันเฉพาะในจังหวัด คนไปสอบก็ไม่มาก ผมมั่นใจมาก

ผมไม่ติด

แผนสอง

ผมรู้สึกแย่มากกับผลครั้งนั้น ช่วงนั้นผมดูคลิปของเอมมูโน เขาบอกว่าต่อให้สอบเตรียมฯ ไม่ติด เราก็ยังไปอยู่ในสภาพแวดล้อมใกล้เคียงกันได้ ผ่านสนามสอบที่ชื่อ สอวน.

ผมเป็นคนชอบวางแผนล่วงหน้า ตอนนั้นผมมีแผนยาวราวยี่สิบปีว่า ม.4 ทำอะไร ม.5 ทำอะไร ขึ้นมหาวิทยาลัยที่ไหน ทำงานแนวไหน แผนแรกพังลง แต่ผมไม่ได้ทิ้งแผนทั้งหมด ผมแค่เปลี่ยนเส้นทางไปที่ สอวน. คอมพิวเตอร์

เวทมนตร์ที่พิมพ์ได้

ผมเลือกคอมพิวเตอร์เพราะมันเป็นสิ่งที่ผมถนัดที่สุด และเพราะมันเป็นสิ่งที่ผมรักมานานก่อนจะมีใครมาบอกว่ามันคือ "สนามสอบ"

สมัยเด็ก ผมเล่น Minecraft และชอบเขียน command ชอบทำ add-on ผมเขียนโค้ดมาก่อนจะรู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งนั้นเรียกว่าอะไร พิมพ์ไม่กี่บรรทัด โลกในเกมก็เปลี่ยนไปตามที่ผมสั่ง ผมรู้สึกมาตลอดว่าซอฟต์แวร์คือเวทมนตร์อย่างหนึ่ง และความรู้สึกนั้นไม่เคยหายไป

ม.4: เกรด 4 ที่ไม่ได้บอกอะไรเลย

ผมลงคอร์สเรียนและเตรียมตัวเต็มที่ ผมคิดว่านี่คือข้อสอบที่ตรงกับตัวผมที่สุด ด้านโค้ดผมมั่นใจ ส่วนคณิตศาสตร์ ผมได้เกรด 4 มาตลอดชีวิต

แต่ผมไม่ติด

พาร์ทโค้ดยังพอสู้ได้ แต่คณิตศาสตร์ของ สอวน. ไม่ใช่คณิตศาสตร์ที่ผมเคยรู้จัก ผมไม่เคยรู้เลยว่าเพดานของมันสูงแค่ไหน และเกรด 4 ในโรงเรียนไม่มีความหมายอะไรในสนามนี้ ผมเฟลอยู่พักใหญ่ แล้วย้ายแรงทั้งหมดไปที่งานโครงงานแทน

ปีถัดมาคือปีที่ผมฝนไม่ทัน

ม.6: โอกาสที่ได้มาฟรีๆ

ตอน ม.5 ผมคิดว่านั่นคือโอกาสสุดท้าย แต่ภายหลังเขาเปิดให้ ม.6 สอบได้อีกปี ผมถือว่าเป็นของขวัญที่ไม่ได้ขอ

ปีนั้นผมไม่ได้คาดหวังมาก ผมมีผลงานโครงงานที่ไปแข่งขันระดับประเทศและนานาชาติอยู่ในมือแล้ว ถ้าได้ก็ดี ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ผมแค่ไปทำตามความฝันที่ค้างมาตั้งแต่ ม.4

แต่ผมเปลี่ยนวิธีสอบ ข้อสอบแบ่งเป็นพาร์ทคอมพิวเตอร์ครึ่งหนึ่ง คณิตศาสตร์อีกครึ่งหนึ่ง ผมเก็บพาร์ทคอมให้ครบทุกข้อ แล้วทำพาร์ทคณิตเท่าที่ทำได้ ราวครึ่งหนึ่งของส่วนนั้น

เย็นวันประกาศผล

ผมกำลังอบรมออนไลน์อยู่ในค่ายเกี่ยวกับจิตวิทยาและการบริหารพลังงานในแต่ละวัน ผลกำหนดประกาศตอนทุ่มครึ่ง แต่เว็บล่ม กว่าจะเข้าดูได้ก็ประมาณสองทุ่ม

อันดับที่สอง

ผมร้องไห้ แล้วโทรไปบอกแม่

"ทำได้แล้วนะลูก สอบมาตั้งหลายรอบ" แม่พูด แล้วก็หัวเราะ

แล้วผมก็ลงสตอรี่ไอจี

ผมไม่ได้ไปสอบเพราะมั่นใจว่าจะติด ผมไปเพราะมีบางอย่างค้างอยู่ในใจมาสามปี และนับจากเย็นวันนั้น ผมมีเวลาอีกไม่นานก่อนจะได้เห็นว่าสิ่งที่ค้างอยู่นั้นหน้าตาเป็นอย่างไรจริงๆ

สิบห้าวัน เริ่มต้นตรงนี้